Soms heb je van die momenten. Dat je denkt: ’Dit moet zo zijn.’ Gisteren probeerde ik mijn boekenleggers op de balies van verschillende boekhandels te krijgen. Sommigen reageren heel enthousiast, sommigen zijn gereserveerd en wantrouwig. Crowdfunding is relatief nieuw in die zin dat het nog niet is ingeburgerd en veel mensen (nog) niet bekend zijn met die term. Aan de ene kant wekt dat argwaan, maar er zijn ook veel mensen die enthousiast worden van het concept en spontaan hun medewerking verlenen. Ik vertel op mijn beurt dan ook weer met gepaste trots dat de oprichtster Valentine van der Lande al diverse prijzen heeft gewonnen met haar TenPages-idee.
Maar dat even terzijde. Ik liep gisteren een boekhandel binnen, waarvan ik twijfelde of ze wel wilden meewerken…
‘Durven doen, Hèlen,’ vermaan ik mezelf op dat moment en ik stap naar binnen. Er staan nog twee klanten in de winkel. Een moeder en dochter, schat ik. Ik kijk eerst even rond in de winkel om de sfeer te proeven. De andere klanten lijken hetzelfde te doen.
‘Mag ik wat vragen?’, hoor ik dan aarzelend in de kleine winkel. ‘Mijn vriendin heeft haar man verloren en met name rond de Kerstdagen heeft ze het er erg zwaar mee. Heeft u misschien een boek dat haar verdriet kan verzachten?’
‘Dat boek heb ik!’ wil ik uitschreeuwen, maar ik trek me even terug en snuffel tussen de boeken. Ik breek niet in. Dat is ongepast. Maar bijzonder vind ik het wel. Als moeder en dochter de winkel uit zijn, loop ik naar de balie. ‘Natuurlijk wil ik je boekenleggers uitdelen. Het is een mooi project dat je daar hebt.’ zegt de baliedame bemoedigend tegen me. En ondanks de stromende regen en mijn doorweekte lijf, voel ik warmte. Het moment. De durf. Het toeval. Het moet zo zijn geweest.
Recente reacties