De telefoon gaat. “Hoi, met mij” antwoord ik.
“Onze dochter gaat straks met haar vriendinnetje naar Middenmeer”.
Middenmeer is het dorp waar mijn oma woonde. Met haar enorme moestuin vol met sperzieboontjes, aardbeien en weet-ik-al-niet-wat. Een oom van mij woonde ook in Middenmeer. Daar moest ik altijd het aardbeienladdertje halen om de aardbeien uit de tuin van oma te kunnen plukken.
Ook dat leuke meisje waar ik zo tegenop keek omdat ze op de balletacademie zat, woonde in Middenmeer. Het enige schuurfeest dat ik ooit meemaakte, was met mensen uit Middenmeer. Mijn eerste vakantiewerk – bollen pellen – deed ik in Middenmeer. Mijn meest gevreesde vriendje (maar serieus met een goed hart) kwam uit Middenmeer.
“Lief, ben je er nog?” Ik schrik op uit mijn gedachten en kijk naar mijn telefoon. Oh ja, mijn dochter gaat naar Middenmeer. Het dorp waar mijn roots niet liggen, maar wel veel herinneringen.
Wat ook wel helpt is als de ander dat ook aandurft natuurlijk!
Zo is het!
Maar zijn geduld is al bijna 11 jaar beloond 🙂 En hij is de enige met wie ik het aandurfde om samen te wonen 🙂
meh…niet voor die kwibus uit Middenmeer, (sorry)
Al die liefdes, en Bart geduldig geduldig wachten, nou dat is pas een mooi verhaal.
Ik ben benieuwd!
Daar kan ik nog wel een blog over schrijven….
Daar kan ik nog wel een blog over schrijven….
Haha, dat je dat nog weet 😉
Ja, dat vriendje…..