Dinsdag is mijn werkdag. De dag dat mijn kindjes het huis uit zijn en ik achter mijn Mac kan kruipen om wat dan ook maar te doen. Een dag die ik volledig vol plan met werk. Een dag waarop ik vaak ‘s-avonds laat nog bezig ben omdat het volgens mijn planning echt af moet.
‘Morgen staan er maar drie dingen op de planning’, vertel ik trots aan mijn lief.
‘Eerst voltooi ik de openstaande klussen. Dat neemt ongeveer 2 uur tijd in beslag. Dan fiets ik even naar de stad om te kijken of ik een paar posters voor het boek Jouw dierbare leven kan ophangen. Daar ben ik ongeveer een uurtje mee zoet. En dan heb ik nog ruim de tijd om in alle rust ons persbericht voor te bereiden en te sturen. De tekst is al klaar. Het is een kwestie van beeld verzamelen, koppie erbij houden en klaar. Twee uurtjes werk. Maximaal’.
En dan komt er een e-mail binnen.
‘Heb je interesse in een interview?’ vraagt de afzender.
‘Ja, natuurlijk’, antwoord ik per ommegaande. ‘Vertel maar wat ik moet doen.’
En na het wegsturen van de e-mail, stuiter ik als een dolle door de huiskamer. Een interview op TenPages.com. Een prominente plek op de voorpagina van TenPages.com. Als ik terugdenk aan mijn eerste bezoek aan deze website, trokken de interviews mijn aandacht. Mijn eerste investering was zelfs in een boek naar aanleiding van een interview. Toen leek dat een onbereikbaar doel. En nu …
Mijn hoofd ratelt, ik denk niet meer helder. Ik moet snel handelen. Het zou mooi zijn als het interview op de website staat voordat de uitvaartbeurs begint aanstaande zondag. Maar die foto, die huis-tuin-en-keuken-foto. Die prijkt niet mooi. Hij is wel vriendelijk, maar gewoontjes, alledaags op de bank, thuis. Ik baal, ik denk, ik denk durven doen. Ik ga op zoek naar fotografen in Alkmaar. Dan bedenk ik dat ik zonder mijn vertrouwde TomTom (die onlangs is gestolen) niet alle wegen in Alkmaar ken. Dan maar gewoon op de fiets naar de stad. Op de fiets naar Wick Natzijl, een gevestigde portretfotograaf in mijn kaasstadje. Wie niet waagt … En daar ga ik. Met mijn brutale vraag. Ik heb een foto nodig … en wel vandaag …
‘Ik moet nog de spullen nog wel even klaar zetten, en we zijn wel een uurtje bezig, maar het kan’.
Pijlsnel bedenk ik dat ik dan 2 uur bezig ben, en eigenlijk dus 2 uur van mijn geplande tijd kwijt ben. ‘Okee, dan ben ik er over een uurtje.’ antwoord ik vervolgens gedecideerd.
Na de fotosessie, belooft de fotografe de foto binnen een uurtje per e-mail op te sturen. Dat lukt. Ik werk een slag in de rondte om mijn normale geplande taken van die dag af te ronden. Het interview volgt woensdag en donderdagochtend staat het interview al online.
Het is een onverwachte dinsdag, het is een dwaze dinsdag, het is een cadeautje. Ik sluit de dag voldaan af.
Recente reacties