Woensdag
Een werkdag als alle andere werkdagen, maar niet in de avond. Ik besluit de kindjes na het eten in bad te doen, zodat ze lekker rozig zijn en op tijd kunnen gaan slapen. Het werkt. Gelukkig. En dan nu naar beneden. Mijn lief krijgt nauwelijks aandacht. En als ik een woord tegen hem zeg, dan is het niet het vriendelijkste woord. Ik zie hem denken. Deadline. Laat in de avond mompel ik iets dat op ‘sorry’ lijkt. Maar het lukt me om het manuscript voor TenPages.com af te krijgen en grondig na te lezen. Dan is het donderdag tijd om de correcties nauwkeurig door te voeren en het PDF-bestand van het manuscript klaar te zetten in de map TenPages >> klaar_voor_lancering.

Donderdag
Ook donderdag is een werkdag als andere werkdagen. En ook nu ontpop ik me tot een ander mens als de kindjes op bed liggen. De laptop komt uit de kast op mijn schoot. De kat vind het gezellig om half op schoot en half op de laptop te gaan liggen en ik probeer de laatste taken voor lancering te voltooien. Dat betekent dat er vanaf nu een knop komt onder alle blogs, waarmee je rechtstreeks naar het boek Jouw dierbare leven op TenPages.com wordt gebracht, zodat je direct een aandeel kunt kopen. Daar waar TenPages.com blauw is, plaats ik een link naar de mogelijkheid om aandelen te kopen. Ik sta in de startblokken om aandelen te kopen in mijn eigen manuscript. Dat heeft namelijk 2 voordelen. Allereerst zou ik een rund zijn als ik mijn eigen boek niet goed zou vinden. Het niet kopen van aandelen in mijn boek, staat voor mij zo’n beetje synoniem voor ‘Ik geloof niet in mijn eigen kunnen, jij wel?’ Dat is niet zo overtuigend en bovendien onzin. Ik ga meer voor: ‘Ik geloof in Jouw dierbare leven. Jij ook?’.

Vrijdag: de lancering
Zelfs op de dag van de lancering, moet ik me bedwingen. Ik zet het boek het liefste om 8 uur in de ochtend op TenPages.com. Maar dat doe ik niet. Waarom niet? Om die tijd ben ik nog bezig om mijn dochter netjes naar school te krijgen en mijn zoontje van zijn natje en droogje te voorzien. Als mijn meisje naar school is, kom ik thuis en heb ik mijn handen vol aan de kleine ‘mama-kijk-eens-wat-ik-allemaal-kan-dondersteen. Voor ik het weet is het alweer tijd om dochterlief van school te halen, samen een broodje te eten haar weer naar school te brengen. Maar dan … dan is het eindelijk even tijd voor mij. Kleine man op bed betekent voor mij tijd om de rust te nemen om het manuscript nog een laatste keer goed te controleren, eventuele correcties door te voeren en minimaal tien pagina’s van het  manuscript aan de wijde wereld te laten zien.

Op dat moment zet ik een groot radarwiel  in werking. Maar het grote wiel doet helemaal niets, zonder dat de kleine radars meedraaien. Het is aan mij de taak om ook gedurende de 4 maanden het grote wiel draaiende te houden. Daarbij kan ik alleen maar hopen dat jullie als kleine wielen met mij meedraaien, zodat we samen een succes kunnen maken van deze bijzondere uitgave. En vergeet niet: als het een succes wordt, dan deel je mee in de winst!

Post Views: 546