Okee, het is inmiddels al oud nieuws, maar vorige week is drukkerij Slinger failliet gegaan. Okee, het is ook geen baanbrekend nieuws in deze tijd van recessie, maar het zijn wel weer 20 mensen die op straat staan. Twintig mensen, waarvan misschien de helft met een gezin die flink zullen dalen in hun inkomen.

En ik voel het nog zo goed. Het afscheid van mijn collega’s, nu alweer 10 jaar geleden. Ik had het geluk dat ik nog lekker jong was. Voor die tijd jong tenminste. Ik was eind 20 en kreeg met mijn achtergrond makkelijk een andere baan. Maar zelfs dat schijnt in de huidige recessie een ramp te zijn. Tot half de 20 kun je nog een leuke baan treffen, maar daarboven ben je al bijna bejaard voor de arbeidsmarkt. Ik werd ontslagen in een reorganisatie. De laatste reorganisatie van dat bedrijf, want twee maanden later stond de rest ook op straat. De tent was failliet verklaard. Ik kwam er nog goed vanaf. Ik werd ontslagen met een goed sociaal plan. Mijn collega’s die het ‘geluk’ hadden te mogen blijven hadden niets. Schrijnend. Toch zagen we het met z’n allen wel aankomen. Het werk liep enorm terug en waarschijnlijk door de daarbij behorende stress ging er veel meer mis dan nodig. De kosten rezen de pan uit. Ook de angst voor veranderingen deed het bedrijf stilstaan. Te lang. Geen innovatie, geen aanpassingen aan de markt betekende het einde van het bedrijf.

Drukkerij Slinger maakte prachtige boeken. Boeken die in de prijzen vielen. De titel van het best verzorgde boek krijg je echt niet zomaar. Daar moet je wat voor in huis hebben. Een neus voor kwaliteit en het materiaal om die kwaliteit te maken en waarborgen. Alleen zijn die prachtige boeken in deze tijd te duur. De productiekosten zijn hoog, waardoor de verkoopprijs ook hoog is. Een prachtig boek koop je alleen als je het geld ervoor hebt. Als je ieder dubbeltje moet omkeren, dan is dat geen optie. En als het niet lukt om die klappen op te vangen… Hoe goed je ook bent… Als je geen alternatief hebt… Als je niet innoveert… Als je je niet aanpast aan de markt….Dan staan er zomaar 20 mensen op straat. En iedere gedwongen ontslagene is er altijd net één teveel.

PS. Om misverstanden te voorkomen. Ik ken de naam drukkerij Slinger omdat ze in mijn thuisstad zitten. Ik ken de ware reden waarom het bedrijf failliet is gegaan NIET. Ik weet alleen hoe een gedwongen ontslag voelt en daar is dit stuk op gebaseerd.

Post Views: 739