Ik zag het levenslicht in Amsterdam. Mijn twee kinderen werden geboren in Alkmaar; in het MCA. Niet omdat ik zo graag in het ziekenhuis wilde bevallen. Ik had een medische indicatie. Bij mijn oudste op het laatste moment. Tranen met tuiten huilde ik, toen ik hoorde dat ik naar het ziekenhuis moest. Mijn vliezen waren te lang gebroken. Ik moest. Gelukkig had ik geen weeënopwekkers nodig. Gelukkig had ik geen ruggeprik nodig. En de bevalling? De gyneacoloog en de assistenten sleepten me er zo ontzettend goed doorheen. Ik heb bewondering voor het geduld dat ze kunnen opbrengen.

De tweede telg lag in een stuit en bleef in een stuit. Thuis bevallen was geen optie. Ik koos ervoor om natuurlijk te bevallen. Een klein feestje voor het personeel, want dat komt niet vaak meer voor. Ook nu sleepten ze me er geweldig goed doorheen. Het was zwaar, maar ik was zo trots toen dat kleine mannetje op mijn buik lag. Met weeënopwekkers, dat wel. Maar zonder ruggeprik. Dat ook.

Er is een moment geweest dat ik het niet meer zag zitten. De weeën kwamen achter elkaar en ik kronkelde en trilde en wilde niet meer. De vraag naar een ruggeprik brandde op mijn lippen. Ik deed het niet. Dat is een keuze. Maar ik snap heel goed dat andere vrouwen de keuze maken om het wel te doen. De pijn kan echt ondraaglijk zijn en iedereen heeft nu eenmaal een andere pijngrens. En als er dan een of andere onverlaat komt, die zegt dat bevallende vrouwen om een ruggeprik vragen om geld te besparen, dan valt mijn mond wel even open van verbazing. Besparing is niet iets waar je mee bezig bent tijdens een bevalling. Dan moet er maar één ding gebeuren: dat kind moet eruit, de pijn moet weg. Zo’n onverlaat maakt me zo boos. Een uitgeputte moeder met pijn kan een bedreiging zijn voor een goede bevalling. Dat kan niet de bedoeling zijn.

PS. Mijn twee goede ervaringen heb ik mede te danken aan het MCA. Helaas is het MCA er straks niet meer. Die prachtige nieuwe kraamkamers. Weg. De plek waar mijn moeder genas. Weg. De geboorteplek van mijn kindjes. Weg. Zoveel gedeelde liefde en gedeeld leed op één plek. Eigenlijk zouden we al die gedeelde liefde en leed na 2025 moeten gedenken in een prachtig park. Zodat in ieder geval de omgeving mooi blijft.

Post Views: 638