Nog een week

De stress slaat toe. Een week. Nog maar een week om de puntjes op de spreekwoordelijke i te zetten. De i die zo onbenullig lijkt. Een streepje met een puntje erboven. Maar o zo belangrijk. Het drukwerk is besteld, maar loopt vertraging op. Waarom? Ik gok op vakanties. Ik kijk nog eens naar de levertijden. Die zijn te lang. Door de vertraging van 1 product, wordt de rest ook vertraagd. Ik had de producten apart moeten bestellen. Maar ja, dat is allemaal achteraf gepraat. Misschien komt het iets eerder dan gepland. Soms is dat zo.

Gelukkig loopt de rest wel op rolletjes. Het manuscript is bijna rond en zit in de correctiefase. Het is belangrijk dat er geen stomme tikfouten in zitten. Dat gebeurt me wel eens. Dat is slordig. Dat is haastige spoed.

Met nog een week te gaan, duim ik mijn vingers kapot. Ik duim dat er geen onverwachte dingen gebeuren. Geen zieke kindjes, geen zieke vader, geen onverwachte belangrijke dingen. Want die belangrijke dingen gaan altijd voor.

Nog een week. Nog een week stress … En dan … dan slinger ik het boek vanuit de beschermde omgeving van mijn netwerk,  de wijde wereld in. Klaar om omarmd te worden … En is het dan gedaan met de stress? Was het maar waar. Dan begint het pas echt. De waarheid. De spanning of de mensen mijn boek echt de moeite waard vinden. Zoveel waard dat het boek gepubliceerd mag worden. Zoveel waard dat het volgend jaar rond deze tijd in de winkel verkrijgbaar is.

Nog een week? Nee, bij lange na niet. Nog minimaal een week plus 4 maanden. Want na een week en 4 maanden weet ik zeker of ik mag zeggen dat ik in 2013 mijn boek mag uitgeven. Na een week en 4 maanden weet ik of er meer mensen zijn die geloven in de kracht van dit boek. Over maximaal een week en 4 maanden weet ik of er minimaal 100 mensen zijn die in mijn manuscript geloven en bereid zijn geweest om tezamen 2000 aandelen te investeren in Jouw dierbare leven.