‘En?’ vraag ik afwachtend, terwijl hij het stapeltje papier terzijde legt.
‘Het is een boeiend verhaal’.
Meewarig kijk ik hem aan: ‘Het is jouw verhaal’ antwoord ik met duidelijk de nadruk op jouw.
‘Ja, maar ik heb het heel anders beleefd en dat vind ik wel opmerkelijk’.
‘Dat is toch logisch?’ antwoord ik, ‘Jij zat vol met medicijnen, de helft is langs je heengegaan en ik moest machteloos op een afstandje toekijken’.
‘Daarom vind ik het juist boeiend. Om te zien hoe jij er tegenover staat. Ik weet dat het mijn verhaal is, maar zo heb ik het niet helemaal beleefd’.
‘Tja’, antwoord ik bedeesd, ‘het is mijn visie op jouw ziekte’. Dan valt het even stil.
Na een korte bezinning, komt dan eindelijk de hamvraag:’Maar hoe heb jij het dan beleefd?’
Daar moet hij op zijn beurt ook nog even over nadenken. Maar dan komt het gesprek los. Dan merken we allebei dat we eenzelfde gebeurtenis op een andere manier beleven, maar ook op een andere manier verwerken. De momenten van angst die ik heb gehad, heeft hij niet zo ervaren. Hij heeft gevochten als een leeuw, maar ik zag dat niet. Verborgen vechtlust tegenover verborgen verdriet.
Op het moment dat ik begon met de blogs over mijn vader, wist ik nog niet zeker wat het zou brengen. Het is zo persoonlijk, zo kwetsbaar. Aan de andere kant schrijf ik graag en helpt het schrijven me door het proces. Welk proces dat dan ook is. Ook wilde ik niet steeds opnieuw te hoeven uitleggen wat anemie is, wat leukemie is, welke vorm van leukemie hij heeft, welke behandelingen hij krijgt. En weet je? Bloggen werkt. Bij mij tenminste. Mijn directe omgeving blijft op de hoogte, waardoor er ruimte is om te praten over wat er nu speelt. En dat kan van alles zijn. Het kan gaan over de zeldzame ziekte van mijn vader, maar het kan ook gaan over het TenPages avontuur, de website die voortgekomen is uit de blogs, over mijn lieve kindjes of gewoon over tassen, chocola, wilde haren, getemde feeksen, dolfijnen, restaurantjes, sauna, het weer … je weet wel … de gewone dingen in het leven. Daarnaast hoop ik dat mijn blogs nog een ander doel hebben. Een hoger doel. Ik hoop dat mensen herkenning en troost vinden in de blogs. Want hoewel we dezelfde gebeurtenis allemaal anders beleven; de kern blijft hetzelfde. En daar draait het om.
Hèlen, hoewel ik al meerdere van je spinsels gelezen heb, reageer ik nu pas voor het eerst. Ik denk dat het belangrijk is om op deze manier te laten merken dat wij het ook belangrijk vinden om onze schoondochter te steunen en haar leefwereld te begrijpen. Deze digitale wereld is nog niet echt de onze, maar we doen ons best en misschien gaan we zelfs nog eens bloggen…