(een zeldzame ziekte, deel 1)
Een onbekend nummer belt me. Ik heb visite, het is al laat en ik heb geen zin om de telefoon op te nemen. Als het belangrijk is, dan bellen ze wel terug of spreken ze iets in op het antwoordapparaat, verklaar ik aan mijn visite. Maar soms vergeet ik even mijn antwoordapparaat af te luisteren. Zeker als het al wat later op de avond is. En zo kwam het dat ik pas de volgende dag wist dat mijn vader in het ziekenhuis lag. Zijn HB (het ijzergehalte in je bloed) bleek enorm te zijn gezakt naar 3.3. De normale waarde voor een man ligt tussen de 7,8 en 10,8 mmol/ml.
De geschrokken arts neemt bloed af voor onderzoek en hij vraagt direct bloed aan, zodat het lage HB weer aangevuld kan worden. Dit worden in totaal 8 zakken in drie dagen. Na een aantal dagen is de uitslag van het bloedonderzoek binnen. Het lijkt alsof de anemie (de vorm van bloedarmoede waar hij al een aantal jaar hinder van heeft) een andere vorm heeft aangenomen. Ik denk meteen aan een verkeerde diagnose. Hoe kan de ene anemie een vorm van een andere anemie worden? Tenzij…, maar daar wil ik niet aan denken. De arts blijkt ook onzeker: “Ik wil dat er nader onderzoek wordt gedaan. Door specialisten. Ik maak een afspraak in de VU in Amsterdam. Zij zijn gespecialiseerd in alle vormen van anemie”.
Na een week mag hij weer naar huis en dan begint het lange wachten. Op een telefoontje van de VU. Maar dat blijft een week uit. En nog een week. En dan komt het langverwachte telefoontje:
“Meneer, bent u uw afspraak vergeten?”
“Ik wacht juist op jullie telefoontje.”
“Wij hebben u een brief gestuurd met de afspraakbevestiging.”
“Ik heb niets bevestigd en als ik nog duidelijker mag zijn: ik heb geen brief ontvangen.”
“Dat is heel vervelend. We zien u graag aanstaande woensdag terug.”
Recente reacties