We leven in een tijd waarin grenzen vervagen en tegelijkertijd grenzen gesteld worden. Ik bedoel hier de grenzen van privacy. Want of je het je nu realiseert of niet. Die grenzen zijn aan het vervagen. We laten onze gegevens veel makkelijker achter op het internet, zonder de kleine lettertjes te letten. Vaak in de hoop een verre reis, een mooie auto of een leuk abonnement te winnen. Voordat je het weet, geef je je gegevens aan een marketing-bedrijf. De reclame die daarop volgt is subtiel. Je geeft bijvoorbeeld je gegevens in ruil voor de kans op een auto. Omdat je de auto in vele kleuren kan winnen, vragen ze naar je favoriete kleur auto. En of het merk auto je aanstaat. En of je liever een ander merk auto zou willen winnen. En welk merk auto dan? Binnen een paar weken valt er ongemerkt wat reclame van jouw favoriete auto. En – hoe is het toch mogelijk – op de voorpagina een foto van je gewenste auto in jouw favoriete kleur.

Nog niet zo heel lang geleden – ik schat een jaar of vijf – was dit nog ondenkbaar. Niet omdat het technologisch niet mogelijk was, maar omdat we met zijn allen zwaar protesteerden tegen de gepersonaliseerde vorm van marketing. Nu is gepersonaliseerde marketing een feit. Bedrijven proberen zoveel mogelijk informatie los te peuteren, wat ze overigens aardig lukt, en doen daar hun voordeel mee.

De belangrijkste vraag is dan. Wie is daar nu schuldig aan? De bedrijven die handig gebruik maken van de gegevens die de consument her en der achterlaat? De consument die zijn gegevens invoert met het idee beschermd te zijn tegen dit soort bedrijven? In ieder geval is het zo dat de overheid zich op dit moment verantwoordelijk voelt.

Sinds gisteren wordt er namelijk paal en perk gesteld aan het gebruik van cookies op het internet. Een cookie slaat informatie over jou op. Er zijn verschillende soorten cookies. Een handige cookie is die voor het onthouden van je loginnaam of instellingen. Lastiger wordt het als de cookie wordt gebruikt voor het verzamelen van surfinformatie, zodat zichtbaar wordt welke informatie je opvraagt. Dit zijn zogenaamde tracking cookies. Deze cookies zorgen ervoor dat je de informatie krijgt waar je om vraagt. Deze cookies zorgen er ook voor dat je reclame te zien krijgt van websites die je al eerder hebt bezocht. En dat probeert onze overheid te voorkomen. Het is namelijk niet toegestaan om ongevraagd informatie over jou te gebruiken.

Ik ben geneigd om te zeggen dat de consument inderdaad tegen zichzelf moet worden beschermd. Dat sommige type cookies verboden zouden moeten worden. Maar daar ligt nou net het probleem. De overheid heeft namelijk nauwelijks bepaald welke informatie wel en welke informatie niet in een cookie mag staan. En als je weet dat de websites van de overheid zelf gebruik maakt van cookies, wordt de wet erg ongeloofwaardig. Bovendien vind ik het eigenlijk niet zo erg dat ik reclame op maat krijg. Ik ben beter in staat om de producten en diensten te vinden die mijn interesse hebben. Het scheelt enorm veel drukwerk, dus het is beter voor het milieu. Bedrijven zijn in staat om gerichter met hun doelgroep te communiceren en ik krijg minder ongevraagde reclame. Dat leidt ertoe dat ik de reclame die ik in mijn brievenbus krijg (analoog danwel digitaal) weer ga lezen en niet meer ongezien in de papierbak verdwijnt.

Post Views: 453