Even iets samen doen. Zonder de kinderen. Ik heb er behoefte aan. Met zijn tweeën. Dus ik regel wat. Eigenlijk wil ik naar een muziekevenement, maar het is uitverkocht. Naarstig ga ik op zoek naar iets anders. Oppas voor de kindjes is immers al geregeld en thuis zitten vind ik geen optie.
De Karavaan is afgelopen, maar ik sla het snel op in mijn achterhoofd. Daar wil ik toch weer eens heen. Van de Karavaan kom ik op de Parade. We hebben geluk. Niet in mijn zo vertrouwde Martin Luther Kingpark in Amsterdam, maar in Utrecht. Ook goed. Eerst eten we ergens wat Tapas. We lopen de Drieharingstraat in. “Nee, geen harigentent!” roept lief onthutst als ik blijf staan om te kijken wat ze hebben. Toch blijf ik staan.
“Kijk, ze hebben tapas.” We bekijken de kaart kritisch en besluiten bij dit eerste restaurantje dat we tegenkomen te blijven zitten. Het blijkt een goede keuze. Onder het genot van een heerlijk wijntje, eten we schoftig lekkere tapas. Onze avond begint goed.
Al om 18.00 uur snellen we door Hoog Catherijne naar het Moreelse park. Ik heb om 19.00 uur een voorstelling gereserveerd. Ik ben even bang dat het een bedrukte voorstelling wordt. Daar heb ik nu geen zin in. Maar hij is goed, heel interactief met het publiek. Ik hou ervan. We drinken wat, praten wat en lopen richting de volgende voorstelling. De Barricade. Twee topzangeressen die de betekenis van slechts een greep uit de vele protestsongs vertolken. Met alle lof voor Izaline Calister en de andere twee bandleden. Zij zijn in staat om het gedeelte van Leoni Jansen op te vangen, die er die avond helaas niet bij kan zijn. Ik ken alle liedjes en zing mee. Ik ben in staat om alles los te laten. Ik geniet.
Recente reacties