Nee, ik mag niet klagen. Echt niet. Ik hoef nooit te dieten. Ik ben zelfs een keer op bijeet geweest omdat ik te mager werd (vond ik zelf dan). Okee, dat is wel heel lang geleden. In ieder geval voor mijn twee zwangerschappen. En ja, die zwangerschappen veranderen je lichaam. Negen maanden op, negen maanden af, riep ik vrolijk tijdens mijn eerste zwangerschap (of toen ik 34 jaar oud was). Mis! Misschien werkt dat zo als je op je twintigste zwanger bent, maar het herstelvermogen van mijn lijf bleek niet zo veerkrachtig.
Na twee zwangerschappen en een bekkeninstabiliteit, kan ik na bijna zeven jaar zeggen dat ik weer lekker in mijn vel zit. Letterlijk. Ik zit weer op een gewicht waar ik tevreden over ben en mijn bekken is weer redelijk recht, waardoor ik weer normaal loop en niet meer – ook na de laatste bevalling – op een waggeleendje lijk als ik loop.
Nu zag ik deze week een moeder met brede heupen. Bevallingsheupen. Of bevallige heupen. Net hoe je het noemen wilt. Dus ik bevond me die avond voor de spiegel. Mijn heupen inspecterend. Ik zie ze niet. Mijn bevallige heupen. Ik waag de vraag aan mijn lief te stellen:
“Lief? Heb ik bredere heupen gekregen na de bevallingen?”
“Ja, die heb je.”
“Nee, ik zal nooit meer zo’n strakke buik krijgen als toen, maar ik heb geen brede heupen.”
“Merk je dan niets aan je broeken?”
Ik kijk hem niet begrijpend aan.
“Nou, dat ze niet afzakken ofzo.”
Dan schiet ik in de lach.
“Ik heb billen, schatje. Daar zakt geen broek vanaf”
Recente reacties