Mijn vader is vandaag geopereerd om de staar in zijn ogen te kunnen verhelpen. Al sinds jaar en dag vind ik “staar” een opmerkelijk woord.
Dat je met staar weinig kunt zien, vond ik namelijk maar vreemd. Als ik in de verte staar, dan zie ik toch gewoon van alles? Ik staar veel in de verte. Het stond zelfs in mijn rapporten van de lagere school: “Kijkt veel naar buiten, droomt vaak weg”. Nog steeds vind ik het heerlijk om bij het raam te werken en mijn gedachten af en toe de vrije loop te laten door naar buiten te kijken. Het werkt zowel ontspannend als verhelderend. Ja, misschien zijn dat zelfs mijn kleine inspiratiemomentjes.
Inmiddels weet ik wel dat ik niet veel zie als ik staar. Gek genoeg neem ik wel veel in me op. Ik weet wie de hond heeft uitgelaten, buiten luncht of welke katten er langs zijn gelopen. Ik zie weinig, maar registreer alles. Staren ordent mijn gedachten en brengt me nieuwe ideeën. Het geeft me inzicht. Het hoort bij mij.
Foto: freeimages.com
Ook jouw stukje is een staarmomentje. Een klein stukje waarin toch het grote geheel is terugvinden, dat wat je ogen niet zien, maar je innerlijk oog wel registreert.