Ineens raast er een klein groen wagentje vlak langs het raam. Met een schep eraan. Het is een graafmachientje. De grond naast het pand waarin ik werk, is voor een deel van de gemeente. En de gemeente vernieuwt een deel van de bestrating. Van tijd tot tijd is dat nodig.
Aan de overkant, staat een bedrijf waar veel vrachtwagens moeten lossen. Dat kan net. Dat wil zeggen: de vrachtwagens kunnen de draai van de weg naar de ingang maken. Het is krap, maar het kan echt. Vandaag is deze weg echter half zo breed geworden. En het lossen gaat gewoon door. Dat betekent dat ik (starend in de verte) meerdere malen mijn hart vasthou en met spanning afwacht of dit wel goed gaat. En ja, tijdens de lunch gaat het een beetje fout. De Ierse chauffeur neemt het stoepje mee van de buurman. Erg is het niet, want het stoepje wordt vandaag of morgen door de gemeente afgebroken. Dan is er toch geen man overboord?
De deur gaat open. Een boze buurman stapt met ferme stappen naar de overkant. Hij haalt verhaal. Hij is boos. Heel boos. Ik begrijp het niet helemaal. Ik had het begrepen als het stoepje er morgen nog zou zijn. Maar de gemeente breekt het echt af. En dat stukje stoep is nu eenmaal van de gemeente. Als ik die middag naar mijn auto loop, zie ik dat het stoepje verdwenen is. Er ligt louter zand. Tja, sommige wegwerkzaamheden gaan niet over rozen, wel over planten…
foto: freeimages.com
Recente reacties