Wegbezuinigd

Een populair woord dat bij ons zelfs al in het kinderdagverblijf is doorgedrongen. Niemand is het er mee eens. De hoofdleidster niet, de collega’s niet, de moeders niet. Alleen de directie. De directie ziet alleen poppetjes. Of moet ik het anders zeggen? De overheid ziet alleen poppetjes. Door de subsidie op de kinderopvang te verlagen, hebben veel moeders besloten hun baan op te zeggen en zelf weer voor de kleintjes te zorgen. Werken voor je plezier is namelijk best leuk, maar betalen om te werken gaat toch een beetje ver. En dus komen er minder kindjes op de kinderopvang, zijn er minder arbeidsplaatsen en worden contracten niet verlengd.

Schuiven met poppetjes: slecht voor de baby’s, dreumesen en peuters
In een grote organisatie met meerdere kinderdagverblijven betekent dit dat er met poppetjes wordt geschoven. Contract afgelopen, poppetje weg, poppetje met vast contract plaatsen. In de praktijk betekent dit een (te) groot verloop van leidsters op een groep. Een kind kan niet gewend raken aan een leidster en gaat met minder plezier naar het kinderdagverblijf. Het risico is dat er dan weer meer kinderen van het kinderdagverblijf worden gehaald, en er dan weer meer leidsters ontslagen worden. Het risico is een neerwaartse spiraal. Een spiraal waarin moeders niet meer, maar juist veel minder gaan werken.

Maas in de wet
En hoe komt dat nou? Een paar jaar geleden was er eens een maas. Een maas in de wet. Dat betekent dat je dat wat eigenlijk illegaal is, toch legaal kunt doen omdat er iemand ergens iets niet goed geformuleerd heeft. In dit geval ging het om het thuis oppassen. Gastouders moesten zich namelijk inschrijven bij een gastouderbureau. De overheid stelde wel eisen aan de gastouders, maar niet aan het gastouderbureau. Daardoor ontstond er een soort wildgroei aan bureaus die enorm veel geld konden declareren bij de overheid. En de overheid betaalde. En de bureaus werken rijk. En de overheid vroeg zich het jaar daarop af waarom de kinderopvang zo’n grote kostenpost had aan de kinderopvang. En de overheid keek niet naar de oorzaak, maar alleen naar de kosten…

En nu komt het dichtbij: het gaat om mensen, niet om poppetjes
Het komt dichtbij, want één van de leidsters van mijn zoontje wordt ontslagen. Haar contract wordt niet verlengd. Ze functioneert goed. Ze functioneert meer dan goed. De directie van de keten krijgen protestbrieven van moeders. Dit kan toch niet waar zijn? Ze is nog jong. Morgen is ze werkeloos en heeft ze weinig kans op een nieuwe baan. De enige zekerheid die ze heeft is dat ze weer wordt aangenomen als er weer plaats is. Ze krijgt alle waardering die ze verdient. En die waardering is louter positief. Alleen van waardering kan ze de huur niet betalen. En weet je wat zo schrijnend is? Dit verhaal staat niet op zich.