Ik hou van tassen. Vraag me niet waarom. Vraag me niet hoeveel. Maar ik hou van tassen zoals ik vroeger van hoedjes hield. Dat betekent dat ik me van mij op bepaalde momenten mag verwennen met een tas. Vakantie is zo’n moment. We besloten namelijk om in deze vakantie het nuttige met het aangename te combineren en meteen op vakantie nieuwe zomerkleren voor Eva te kopen. Het was immers april, dus een mooie tijd daarvoor. En als je zomerkleren koopt, dan heb je… juist… een extra tas nodig. Een plastic tas voldoet natuurlijk niet. Een mooie tas die ik tevens kan gebruiken voor als ik naar het ziekenhuis moet. In deze vakantie was ik namelijk nogal zwanger en met een stuit in mijn buik wist ik zeker dat ik in het ziekenhuis moest bevallen. Dus twee hele goede redenen om mezelf eens flink te verwennen met een tas. Mijn oog is gevallen op een prachtige Pip-tas. Zomers, voegt goed en past goed bij mijn stemming.

Omdat ik zwanger was, kon ik niet meer hele zware dingen tillen. Heel zwaar kon ik mijn kersverse tas dus niet beladen. Toch vertoonde hij al na een maand kleine scheurtjes en na twee maanden scheurden de randen er echt af. Ze waren er duidelijk te kort opgenaaid. Omdat Assen voor mij niet naast de deur ligt, belde ik op om te vragen of ik de tas even op kon sturen. Ik wilde gewoon een nieuwe tas of mijn geld terug. Duidelijk, toch? En ik was blij met m’n tas, dus liever een nieuwe tas. Dit bleek een moeilijke vraag. De tas terugsturen was geen optie. Ik mocht de tas omruilen in een winkel in Alkmaar of de tas op hun kosten laten repareren. Omdat bij repareren de garantie sowieso vervalt en vaak tot meer ellende leidt, was dat voor mij geen optie. Dus ik op zoek naar de winkel in Alkmaar (een adres kon Hilly me niet geven en Henk was onbereikbaar). Die winkel was onvindbaar. Dan maar weer bellen. Henk, de baas was er niet en opsturen was nog steeds geen optie. Omdat ik nu echt op het punt van bevallen stond, liet ik het een paar maanden op zijn beloop. In september besloot ik de draad weer op te pakken. En zowaar kreeg ik baas Henk aan de telefoon. Ik mocht de tas opsturen en kreeg of mijn geld terug of een nieuwe tas. Zo gezegd, zo gedaan. En nu maar afwachten. En wachten. En wachten. En… niets. En eigenlijk was ik het een beetje moe. Dus ik liet het weer op zijn beloop.

Maar in februari werd ik opstandig. Het was geen goedkope tas en nu had ik geen tas èn geen geld meer! Ik besloot weer te bellen. Met Hilly. Ze vertelde me dat de baas op wintersport was en daarna naar Parijs ging. Ze beloofde me dat hij de volgende week zou bellen. Niets. De volgende week hang ik weer aan de telefoon. Henk zit in Parijs. Maar hij zal u woensdag bellen, echt waar, heus waar. Wederom hoorde ik niets. Die donderdag belde ik weer. Hilly was er niet en Henk ook niet. Dan gaat een half uur later de telefoon. Het is Henk. Het geld was naar de verkeerde rekening overgemaakt en hij dacht dat het al was afgehandeld. Het klinkt nogal ongeloofwaardig. Hij vroeg mijn rekeningnummer (dat ik allang had gegeven) en beloofde heus dat hij het vanmiddag op mijn rekening zou storten. Ik hou het in de gaten.

PS. Het geld is inderdaad die middag gestort op mijn rekening.

Post Views: 522