(een zeldzame ziekte, deel 6)

De punten zijn belangrijk. Dat zeggen ze al op de eerste dag dat je binnenkomt. De complete behandeling is afhankelijk van de punten. En de punten zijn de waarde van de hemoglobine (Hb), de trombocyten (trombo’s) en de leukocyten (leuko’s). En de leuko’s zijn het belangrijkst want die moeten naar 0.

Die waarde naar 0 brengen, bleek niet zo’n probleem. De waarde voor een gezond mens ligt tussen de 4 en de 10. Die van mijn vader was bij binnenkomst als 0,9. Dus hij had al een voorsprong op de chemo. Dat zou in zijn voordeel kunnen werken. Maar helaas blijkt dat niet het geval. Twee weken na de chemokuur is mijn vader nauwelijks meer aanspreekbaar, eet kleine beetjes yoghurt en is niet in staat om zichzelf omhoog te hijsen in zijn bed. Zelfs het bellen naar de zuster om hulp kost eigenlijk teveel energie. Als ik bij hem zit, slaapt hij. Ik heb een boek mee, maar kan me niet concentreren. Soms slaat de schrik me om het hart als ik zijn adem hoor stokken. Het hoort erbij, zeggen ze. Ik neem het aan voor waar, ik houd me groot in het ziekenhuis. Maar op weg naar huis, loop ik met lood in de schoenen nog een blokje om. Ik laat mijn tranen de vrije loop. Hoe moet dit ooit goedkomen? De trombo’s dalen (komt soms voor), de leuko’s dalen (dat hoort) en het Hb daalt (hoort bij het beeld van de anemie). Hij houdt vocht vast (ja, hij is kwetsbaar), loopt een oogontsteking op (tja, de weerstand is ook 0), maar als hij eenmaal uit de dip is, dan gaat hij vast binnen een week naar huis. Maar het zijn zoveel minnetjes en hij ziet er zo kwetsbaar uit. Ik kan het niet van me afzetten.

Het is beangstigend. Het is een gevoel dat zich eigenlijk niet laat beschrijven met woorden. Je wordt gewaarschuwd dat de dip zwaar is. Je wordt gewaarschuwd dat de dip bijwerkingen kan hebben. Maar als je het gevecht aangaat, heb je werkelijk geen idee wat je aangaat. En misschien is dat maar goed ook. Misschien – en dat is een wat vreemde vergelijking – is het net als bij een bevalling. De meeste vrouwen zeggen dat het pijn doet, dat je door een hel gaat. Maar geen enkele vrouw kan zich de details echt goed herinneren. De scherpe kantjes gaan er vanaf. En misschien is het ook wel zo met deze dip. Dat hoop ik. Dat hij het wel heeft meegemaakt, maar dat hij het ergste vergeet. Dat hij het niet meer hoeft te herbeleven. Maar dat hij wel weer kan léven.

Post Views: 718