In mei 2007 haalde ik mijn rijbewijs. Niet bepaald op mijn achttiende dus. Met het openbaar vervoer was ik zo’n beetje getrouwd. Ik hield zielsveel van hem. Ik vertrouwde blind op hem. Hij zorgde ervoor dat ik rustig een boek kon lezen, terwijl hij me vervoerde van het ene punt naar het andere.
En hoewel ik een auto heb, ga ik soms nog wel even weg met mijn oude vriend. Om even die rust weer te voelen van het reizen zonder zorgen. Verdiept in een boek of verscholen in de tonen van de muziek. Heerlijk.
Vandaag was weer zo’n dag. Ik mocht even met de bus. Een klein stukje maar. De buschauffeur was goedgemutst en enthousiast zwaai ik ‘Goedemorgen’ terug. Mijn boek ligt al klaar. De eerste bladzijden vliegen om. Tot de chauffeur wel een hele scherpe bocht neemt. Ik kijk op om te kijken waar we zijn. Dan weet ik het weer: een boek lezen in de bus was nooit zo fijn. In plaats daarvan plopte ik dan een paar oordoppen in mijn oren om met mijn ogen gesloten van de muziek op mijn iPod te kunnen genieten.
Recente reacties