Ik heb erg getwijfeld of ik hier iets over zou moeten zeggen. Twee dagen geleden zag ik namelijk een zelfopgenomen filmpje over Hansje. Hij moest, onder toezicht, naar zijn vader die hem mishandelt, zo staat op Facebook. In dit filmpje verdedigt Hansje zich met hand en tand. Hij wil bij zijn moeder blijven. Dat schreeuwt en huilt hij keer op keer op keer, een kwartier lang. Zo vaak dat het echt pijn doet in mijn moederhart, en ik denk in ieders moederhart.

Maar ik mis wel iets in het filmpje. De moeder troost het kind door het in de armen te nemen, door het over het hoofd te aaien. Ze vertelt het kind wat ze hebben afgesproken. Het is wel te zien dat moeder en kind van elkaar houden. Maar ik mis de geruststelling. Van zowel de moeder uit als van Jeugdzorg uit. Niemand vertelt het kind waarom het belangrijk is dat hij zijn vader ziet. Niemand vertelt hem dat zijn vader hem – met de toezicht die er is – niets kan aandoen. En dat stelt mij dan weer niet gerust. Dat vertelt mij bovendien dat ik eigenlijk helemaal niets weet over de situatie. En dat ik er dus niet over kan oordelen. Niet over de vader, niet over de moeder, niet over Jeugdzorg en zeker niet over het kind. Hoewel ik wel moet zeggen dat ik vind dat het belang van het kind voorop staat. Maar dat is niet meer dan logisch. In mijn optiek dan.

Post Views: 556