We hebben afgesproken dat ik de eerste keer mee ga. De eerste behandeling met de dentritische cellen. Ik wil ook wel mee met de andere afspraken, maar kan dat onmogelijk regelen met mijn werk. We spreken daarom af dat ik alleen met de belangrijkste behandelingen mee ga.
Het inspuiten van de cellen blijkt niet zo spannend en is niet pijnlijk. Erger zijn de beenmergpuncties. De uitdrukking door merg en been, krijgt vanaf de eerste beenmergpunctie een extra lading. Ook wordt er af en toe een stukje huid weggenomen. Normaal gesproken hoort dit niet bij de behandeling, maar wel bij het onderzoek. Gelukkig staat ook mijn vader achter het nut van onderzoek en ondergaat hij dit zonder moppers.
Op de vraag of dit medicijn ook de anemie zal genezen, heeft de arts geen antwoord. Terwijl hij dit antwoord geeft, realiseer ik me dat hij eigenlijk ook nog geen antwoord heeft op de vraag of dit medicijn de leukemie zal genezen. Wachten is het antwoord. Wachten tot de leukemie niet terugkeert. En wachten tot de zakken bloed minder frequent nodig zijn.
De eerste afspraak was in juli 2012. Woensdag hebben we de afsluitende afspraak. Dan is de kuur afgelopen en moet blijken of het medicijn de tweede fase mag betreden. Inmiddels krijgt mijn vader wel weer om de week 2 zakken bloed. Daaruit kunnen we wel voorzichtig concluderen dat het medicijn geen invloed heeft op de anemie. Dat is niet leuk, maar ook niet het doel. Of het medicijn hoogstwaarschijnlijk in staat is om de leukemie tegen te houden horen we woensdag. Ik heb de goede hoop dat dit medicijn de volgende fase in mag gaan voor de fijnafstelling. Het zou toch wat zijn. Een medicijn tegen kanker dat niet de symptomen, maar de oorzaak aanpakt. Durf ik te hopen dat dit medicijn geschikt kan zijn voor meerdere soorten kanker? Ik weet het niet, waarschijnlijk weet de arts het ook nog niet, maar het is een vraag waard.
Recente reacties