Bijna vijf jaar geleden kochten we een nieuw bed voor dochterlief. Ze was net twee, maar deed al pogingen om uit haar ledikant te klimmen. Een twee-meter-bed leek zo enorm groot. Dat deed ons besluiten een tussenbed te kopen. Niet slim. Wisten wij veel. Nu is ze bijna 7 en is ze duidelijk uit haar bed gegroeid. Daarom heeft ze nu een groot bed. Een halfhoogslaper mèt een bureautje eronder. Net als mama vind ze het heerlijk om te schrijven (en te lezen), dus het is een welbestede uitgave.
Omdat we het handig vinden om alles in een keer binnen te hebben, bestellen we zoveel mogelijk bij een aanbieder. Die aanbieder blijkt onze logica niet te delen. Als het bericht komt dat de bestelling wordt bezorgd, geven we de buren de sleutel voor het geval het bed komt, precies op het moment dat ik dochterlief van school haal. De teleurstelling is groot wanneer blijkt dat het alleen het matras is. Maar we zijn niet voor een gat te vangen. We leggen het matras op de grond, zodat ze alvast van de komst van het echte bed kan genieten.
Vrijdag was eindelijk de grote dag. Nu kon het niet anders zijn dan het bed. Opnieuw schakelen we de buren in. Dochterlief wordt tussen de middag gehaald en gebracht door een andere buurvrouw. Net voordat ik dochterlief weer mag ophalen van school, arriveert het bed. Vandaag hebben vader, dochter en zoon het bed in elkaar gezet. Ik ben trots op ze!
Foto: www.otto.nl
Recente reacties