Al sinds een jaar of wat kijk ik werk na van cursisten. Gewapend met een puntenlijstje en een flinke dosis kennis, probeer ik als docent opbouwende kritiek te geven om mijn cursisten wat kennis bij te brengen. Ik heb een hekel aan het zogenaamde afkraken. Ik zal nooit zeggen. Het is ronduit slecht. En verder geen commentaar. Ik ben meer van het “Dat kan beter, omdat … ” onderbouwd door steekhoudend commentaar. Of “Je kunt het beter zo aanpakken, dan is het resultaat veel beter, want … ”
Ik vind het belangrijk dat cursisten daadwerkelijk iets leren van de cursus die zij volgen. En ja, je volgt een cursus omdat je iets wilt leren. Vind ik.
Mijn opbouwende kritiek is niet mild. Ik hoor vaak dat ik streng ben, doch rechtvaardig. Ik zie dat ook terug in hun werk. Ik hoor ook vaak dat mensen veel van me geleerd hebben. Dat vind ik fijn, want dan heb ik mijn doelstelling gehaald.
Maar heel soms – pak ‘m beet eens in de 5 jaar – is er iemand die mijn opbouwende kritiek niet kan waarderen. En dat was vandaag. Op zo’n dag als vandaag, kijk ik graag terug op al die cursisten die hun cursus meer dan tevreden hebben afgesloten, zodat ik dit werk nog heel lang met veel plezier kan doen.
Recente reacties