Driehondervijfenzestig dagen. Het is nogal wat. Ik ga ze wel volmaken, maar vanaf heden met een iets lagere frequentie. Mijn doel van de 365 dagen was om weer inspiratie op te doen. Vooral inspiratie halen uit kleine dagelijkse dingen. En dat lukt. Zo goed zelfs dat ik ook andere dingen wil gaan schrijven. Waar ik meer aandacht aan kan besteden. Het schrijven van een dagelijkse blog is als een soap. Hij moet snel af zijn en ik gun me weinig tot geen tijd om het even te laten berusten om het later nog eens goed na te lezen. Het mooie van snel schrijven is dat het recht uit mijn hart komt. Mijn interne redacteur redigeert weliswaar al tijdens het schrijven, maar tijd voor verfijning geef ik haar niet.
Ik merk dat ik nu juist behoefte krijg aan die verfijning. De puntjes op de i wil zetten. Maak je geen zorgen. De blogs blijven. Alleen niet meer elke dag. Dus ik zeg niet: tot morgen. Ik zeg wel: tot de volgende Hèlenspinsel.
Recente reacties