Drie jaar geleden lagen we al te slapen. We hadden een belangrijke afspraak. Om 6 uur ‘s-ochtends werden we verwacht. In het ziekenhuis. Het moest door-de-weeks. Dan waren de mensen met de juiste ervaring aanwezig. En anesthesisten oproepbaar, mocht het nodig zijn. Ik was er meer dan klaar voor.
Ze braken eerst de vliezen in de hoop dat de weeën vanzelf kwamen. Dat gebeurde niet. De weeënopwekkers kwamen snel, net als de weeën en de weeënstorm. Het personeel genoot. Af en toe kwam er iemand kijken hoe dat nou ging. Het was bijzonder, want het gebeurt tegenwoordig niet zo vaak meer.
“Ik zie zijn billen al. Nog even vrouw!” moedigt de gynaecoloog me aan. Ons stuitekindje wordt morgen alweer drie jaar oud.
Recente reacties