Het werd laat gisteravond. Of vroeg vanochtend. Om 01.00 sliep ik. Om 05.30 werd kleine man wakker. Niet meer in slaap te krijgen. Rechtop in zijn bedje. Rechtop in mijn bedje. Ik kreun. Hij brult. Ik ben te moe om alles op alles te zetten om hem te laten slapen. Tien minuten later komt ook dochterlief de slaapkamer inwandelen. Mijn slaaptijd is over.
Rond 14.00 uur gaat het lichtje bij de kleine man uit. Hij huilt om alles, is boos op zus en zij op hem. Tijd voor zijn middagslaapje. Dochterlief kruipt bij me op schoot.
“Ik ben ook moe, mam.”
“Zullen we samen een middagslaapje doen?” opper ik hoopvol.
“In het grote bed?”
“Ja, graag.”
We slepen onszelf de trap op. Net als ik in slaap val, sjort dochterlief aan me.
“Ik kan niet slapen.”
“Ga maar naar papa,” mompel ik, waarna ik als een blok in slaap val.
Die korte nachtjes. Ik kan er niet meer zo goed tegen, denk ik als ik wakker word. Maar eigenlijk is dat niet zo. Als ik een kort nachtje had, maakte ik dat de volgende nacht weer ruimschoots goed. Dat kan niet meer. Nou ja, voorlopig niet meer. Ooit komt er een dag dat ik ze het bed uit kan schoppen. Dat lijkt me zo heerlijk…
Recente reacties