Als we met de kinderen uit eten gaan, staat tapas met stip op nummer één. Het is een proeverij voor de kindjes en een heerlijkheid voor ons. Even geen kindermenu met frites en appelmoes, maar echt eten. We kiezen voor een Spaans restaurant dat ook tapas serveert. Het is niet zoals we gewend zijn. We kunnen geen losse tapas uitkiezen. Het is een compleet tapas-menu. We wagen het erop.
Het mandje met brood is snel op. Het is verser dan vers en de aioli is subliem. Hoewel ik bijna nooit drink, bestel ik een wijntje bij het eten. Hij smaakt, net als de tapas overigens. Dochterlief en ik vallen de bak met gamba’s en inktvisringen aan, terwijl de mannen zich ontfermen over het vlees. El Zorro uit Buinen is er eentje om te onthouden.
Als de kindjes op bed liggen, besluiten we de avond voort te zetten. We hebben nog twee mini-flesjes nep-champagne staan van ons luxueuze champagne-ontbijt. Ik zet de – plastic – glazen op de buitentafel en vul ze. Het ziet er feestelijk uit. We proosten en nemen een slok. Bocht! Ik spuug het uit. Lachend kijken we elkaar aan. Onze smaak is geëvolueerd. Studentendrankjes zijn niet meer voor ons weggelegd. We zijn wijzer geworden.
Recente reacties