Nog even en hij is alweer drie jaar oud. Hij wil alles zelf doen en vooral ook alles doen wat zijn grote zus (6, bijna 7) ook doet. Maar één ding kan hij absoluut veel beter dan zus: slapen. Zus was twee toen ze zei: “Nee! Ik ga niet overdag slapen!” Al viel ze al om 5 uur ‘s-avonds om van de slaap. Zodra ik haar overdag in haar bedje legde, brulde ze een half uur lang de hele boel bij elkaar. Kleine man brult ook wel eens. Twee minuten. En dan is hij het alweer zat en valt uitgeput in slaap, wetend dat brullen uiterst vermoeiend is.
Nu heeft hij een paar nachten slecht geslapen (en wij dus ook). Ondanks dat leverde me dat gisteren toch een klein geluksmomentje op. Al op weg naar school, zegt kleine man dat hij moe is. Ik sla er geen acht op. Zus roept dat zo vaak, dus het is vast kopieergedrag. Thuisgekomen blijkt het geen loos alarm. Hij wil alleen bij mama zitten en samen kijken we naar K3 en zingt hij mee. En dan, plots, is het stil. Ik voel zijn hoofdje wegzakken, terwijl hij zich tegen me aan nestelt. Ik probeer voorzichtig te kijken. Hij is in diepe slaap. Mijn lieve kleine mannetje. Waarschijnlijk is het een van de laatste keren dat je zo op schoot in slaap valt. Ik neem het moment. Ik geniet van het moment. Ik had nooit gedacht dat ik datzelfde moment die middag nog een keer zou mogen beleven. Soms is het zo heerlijk als ze nog zo klein zijn.
Recente reacties