Het belooft een drukke week te worden. De week voor Kerst. De maandag valt wel mee. Gewoon opstarten en een gewone werkdag. Maar omdat dit jaar iedereen bij ons thuis komt, besluit ik de maandag te besteden aan schoonmaakwerkzaamheden. Zodat mijn huis er in ieder geval een beetje knap uit ziet. In de korte tijd dat Rick slaapt en Eva op school is, is het me gelukt om de vloer te stofzuigen en te dweilen. Eigenlijk een nutteloze bezigheid, want schoon tot aan de Kerst blijft het nooit. Het volgende plan was om begin van de middag pasta maken. Op zich een makkelijk recept en zo klaar, dus dat kan wel even snel. Helaas komt daar iets tussendoor. Eva’s juf vraagt of ik voor donderdag nog even een netje mandarijnen, wat bananen en wat pannenkoekensiroop kan meenemen. Ja, natuurlijk zeg ik enthousiast. Maar in mijn hoofd loop ik snel de week nog even door: dinsdag en woensdag buitenshuis werken. Donderdag thuis, maar ze moet het natuurlijk donderdagochtend al hebben. Dus dat moet vandaag. En dat betekent altijd dat er een ding van mijn lijst moet sneuvelen. Het wordt de pasta. Dat ga ik binnen de gegeven tijd niet meer redden. Pas als Eva thuis is, kan ik de pasta gaan maken. En dan hoop ik dat ze het leuk vindt om me te helpen. Anders wordt het een huilend kind in de box (aandacht) en een hangend kind aan mijn broek (moe), terwijl ik mijn aandacht even bij het koken moet houden. Het begin van de week zou een rustig begin moeten zijn, maar wordt verstoord door mandarijnen en bananen. Maar ik sta donderdag wel als een goede en matig actieve moeder met mandarijnen en bananen bij het kerstontbijt van mijn dochter. En hoe gek ook. Dat geeft toch ook wel weer een voldaan gevoel.
Recente reacties