Sinds een jaar of tien ben ik grootbehuisd. Dat was niet altijd zo. Ik ben opgegroeid in flats. Dat heeft zo zijn voordelen. Je leert efficiënt wonen. Je leert weggooien, weggeven en verkopen. Mensen die mij een beetje kennen, die gaan nu heel hard lachen. Ik ben namelijk niet zo goed in weggooien. Het gezegde “Wie wat bewaart, heeft wat” is me met de paplepel ingegoten. Maar echt, als je niet zoveel ruimte hebt, dan moét je gewoon opruimen. Dan is er simpelweg geen ruimte meer om al die spullen een plekje te geven.
Nu heb ik die ruimte wel. Maar als ik even rondkijk in huis, dan kom ik tot de conclusie dat ik nu – na tien jaar – toch echt even orde op zaken moet gaan stellen. Een boek over Windows XP? Weg ermee. En die box wordt echt een sta-in-de-weg. Voor al die oude knuffels die ergens in een doos zitten verstopt is vast wel een goed doel te vinden. De eerste stap is al gezet. De kledingkast van dochterlief is weer ontruimd. Dus als er iemand behoefte heeft aan kleertjes, maat 110-116? Morgen gaan ze in de kledingbak.
Een mooi woord, grootbehuisd. Van kleinbehuisd naar grootbehuisd, van vlak naar trap op trap af, van krapte naar ruimte, van verzameldrang naar opruimdrang.