“Wat heb je gedaan vandaag?” vraag ik tegen beter weten.
“Oh, gewoon, weer een toets”.
Het is de tijd voor de Cito-toetsen. Ze zit nog maar in groep 3. Ik kan me slechts één Cito-toets herinneren in groep 8, toen nog klas 6. Die was om te bepalen naar welke vervolgopleiding ik zou gaan. Persoonlijk word ik een beetje gek van al die toetsen. Volgens dochterlief zijn het allemaal rekentoetsen, want op taal kunnen ze niet toetsen. De kinderen vinden het normaal. Die toetsen. Misschien is dat wel het voordeel ervan. Ze raken eraan gewend en krijgen op die manier nooit last van examenstress.
Ik heb die stress wel. Is het niet teveel voor die kleintjes? Nog maar 6 jaar en zoveel moeten. Ook de juf ervaart stress. Alle toetsen moeten bij alle kindjes worden afgenomen. Als een kind ziek is of naar de tandarts moet, dan moet de toets worden ingehaald. Ik zie bij de anders zo kalme juf, een lichte paniek in haar ogen als blijkt dat er vandaag vier kindjes niet zijn. Al die testen moeten alsnog op een ander tijdstip worden afgenomen. Zonder testen geen rapport. En zonder rapport geen mogelijkheid om te vertellen aan de ouder of het kind blijft zitten of door mag naar de volgende groep. Ondanks dat de juffen en ouders ook zonder die toetsen heel goed weten hoe het kind ervoor staat.
Hebben wij volwassenen – zonder al die toetsen – nu echt zoveel minder geleerd? Is het onderwijs niet een beetje doorgeslagen?
Recente reacties