Ik gris mijn sleutels van tafel, neem het bosje bloemen in mijn had en stap kordaat de deur uit. Op weg naar de buren. Ik kan nog net even kennismaken, voordat ik visite krijg. Ik wil me verontschuldigen voor de overlast van de verhuizing en een bloemetje brengen. We kletsen gezellig. Net op tijd realiseer ik me dat ik nog visite krijg.
Ik pak de sleutels en kijk er nu voor het eerst echt naar. Ja, het zijn mijn sleutels. Maar niet van mijn nieuwe huis. Wat nu? De buren zullen wel denken. Voor ik het weet staan we met zijn drieën in te breken in mijn eigen huis. Nou ja, een poging tot dan. We proberen van alles. Behalve een ruitje intikken. Dat vind ik zonde. Er rest niets anders dan een sleutelmaker te bellen. Nog net op tijd kan ik de deur openen voor mijn bezoek. Met mijn nieuwe sleutel.
Recente reacties